Wat een week ... CD

 MONKEY DIET - Inner Gobi (2016)

Een stevig trio ...

... het voor mij onbekende Monkey Diet. Een Italiaanse band die instrumentale progressieve rock maakt met een psychedelische toets. De deels geïmproviseerde muziek wordt gedomineerd door drums, bas en gitaar, gelardeerd met lekkere synthesizerstrepen en -accenten.
De ritmesectie bestaande uit Daniele Piccinini en Roberto Bernardi staat als een huis. Het gitaarspel van Gabriele Martelli is stevig en heeft een heerlijk rafeltje. Zo her en der en vooral in afsluiter 'Viking' doet de muziek mij denken aan King Crimson in de periode van 'Discipline' en 'Beat'. Gelukkig vergeet men ook de melodie niet waardoor de aandacht gevangen blijft van track 1 t/m 9.

Monkey Diet biedt een onverwachte muzikale verrassing. Bovendien is 'Inner Gobi' gestoken in een vreemde maar mooie hoes met als motto "Feed Your Inner Monkey". Harry de Vries (wat een week 21)

Wat een week ... CD

 FRANK ZAPPA - Chicago '78 (2016)

'The Vaults' ...

... van Zappa worden langzamerhand door Joe Travers in opdracht van de Zappa Family Trust ontsloten. Concerten worden geremasterd uitgebracht en zijn eindelijk tegen een redelijke prijs te koop.
Zo ook show 2 op 29 september 1978 in het Uptown Theatre in Chicago. De grote leider is met zijn band (Willis, White, Walley, Mars, Wolf, Mann, Barrow en Colaiuta) geweldig op dreef. Gestoken in een mooi geluid worden op twee schijven 17 tracks uitgevoerd (totale tijd: 120 minuten) met als uitschieters 'Village of the Sun', 'Bamboozled by Love', 'Sy Borg' met een geweldige synthsolo van Tommy Mars (?), een experimentele uitvoering van 'Yo Mama', 18 minuten genieten van een van de beste Zappa-songs ooit 'Don't Eat the Yellow Snow' en een fabuleuze gitaarsolo van de meester zelf in 'Black Napkins'.
Ik kan niet wachten op wat er allemaal nog te voorschijn komt uit de overvolle archieven van Frank Zappa. Als het de kwaliteit heeft van 'Chicago '78' dan sta ik vooraan om het aan te schaffen. Harry de Vries (wat een week 20)

Wat een week ... CD

 IAN DANTER - Second Time Around (2015)

'Mainstream rock' ...

... is de kwalificatie aan 'Second Time Around' van multi-instrumentalist Ian Danter, o.a. drummer van Dressed to Kill, de tributeband van Kiss. Dit is de opvolger van het goed ontvangen debuut 'Prove You Wrong' (2013). Danter speelt alle instrumenten zelf. Knap, want er ontstaat toch echt de illusie dat hier een band aan het werk is.
Wellicht doe ik Danter tekort met de nihilistische kwalificatie 'mainstream rock'. 'Classic rock' is een betere omschrijving. Alle ingrediënten van dit genre zijn vertegenwoordigd: zwaar aangezette herkenbare riffs, veelal opgebouwd uit simpele gitaaraccoorden, krachtige, bij vlagen melodieuze vocalen en flitsende gitaarsolo’s als intermezzo’s en wat ballads als oases van rust (o.a. de titelsong en 'I Love You More'). Het album doet mij nog het meest denken aan Boston, de classic rockband uit de 70'er en 80'er jaren, die op het grensvlak van hardrock en pop opereerde.
Voor de liefhebber van ongecompliceerde melodieuze rockmuziek en wars van obscure muzikale experimenten zal 'Second Time Around' een aardige luisterervaring zijn. Henk Vermeulen (wat een week 19)

Wat een week ... CD

 TIM BLAKE - Crystal Machine (1977/2017)

Het werd tijd ...

... dat iemand de solocatalogus van ex-Hawkwind en ex-Gong toetsenist Tim Blake onder handen ging nemen want zijn albums waren lastig te krijgen. Het mooie label Esoteric Recordings heeft dat nu gedaan met 'Blake's New Jerusalem' (1978), 'Magick' (1991), 'The Tide of the Century' (2000) en dus ook met 'Crystal Machine'. 
Blake's optredens eind jaren '70 deed hij samen met Patrice Warrener die met zijn speciale projectors de mystieke en psychedelische sfeer van de muziek ook in beelden ving. Blake zag zijn muziek als een 'art installation' en 'Crystal Machine' als een compilatie van eerste ideeën en liveopnames. Toen het in de studio werd samengevoegd bleek pas dat het een volwaardig album was. En zo is het: prachtige klanktapijten, ondersteund door krachtige sequences en, zoals altijd bij Blake, melodie. Het album is aangevuld met de voor hem a-typische single 'Surf' die hij in Frankrijk ooit uitbracht en de single-uitvoeringen van 'Synthese Intemporel I & II'.
Heerlijk dat zijn albums nu weer beschikbaar zijn. En terecht want Tim Blake is een uitstekend componist en toetsenist. Harry de Vries (wat een week 18)

Wat een week ... CD

THE BLACK ANGELS - Death Song  (2017)

Eén keer per decennium ...

... gebeurt het: er wordt een album uitgebracht dat na elke luisterbeurt vraagt om opnieuw opgezet te worden, dat nooit gaat vervelen en telkens weer nieuwe geheimen onthult! Zo’n album is 'Death Song', de vijfde van The Black Angels. "Wacht eens even”, hoor ik u denken, “The Black Angel's Death Song dat is toch een track van het beroemde album van The Velvet Underground uit 1967?” Inderdaad, The Black Angels, een psychedelische rock band uit Austin, verwijzen met de titel naar de illustere band van Lou Reed en John Cale.
Naast de titel is het de duistere, onheilspellende en desolate sfeer die verraadt dat men door genoemde band is geïnspireerd. Daar houdt de vergelijking dan ook op, want de muziek klinkt rijker en vooral psychedelischer dan Reed c.s. en bovenal eigentijds! De dreiging en naargeestigheid die de prachtige stem van zanger Alex Maas kenmerkt en de donkere, sinistere gitaar- en keyboardklanken vormen zo’n perfecte chemie met elkaar dat met recht gesproken kan worden van “het geheel is meer dan de som der delen”.
Dat er hier en daar wat geluidjes van Pink Floyd worden geleend zij de band vergeven, of liever gezegd: dat maakt de plaat alleen nog maar mooier! Een briljant psychedelisch album. Voor mij de plaat van het jaar! Henk Vermeulen (wat een week 17)

Wat een week ... CD

MUSIC FROM THE PENGUIN CAFÉ (1976)

Enkele leden van  ...

... The Penguin Café Orchestra, waaronder de inmiddels overleden leidsman Simon Jeffes, Gavyn Wright en Steve Nye, maakten in 1976 een klein uitstapje, resulterend in dit uitstekende album.
Op dit werk, en dat geldt ook voor de reguliere albums van het orkest, horen we veel repeterende, avant-gardistische passages die refereren aan o.a. Philip Glass. Wat echter hier ook significant aanwezig is, is Canterbury invloed, niet in de laatste plaats door de elektrische piano van Nye. Vijf uitstekende composities waarbij het uit 7 delen bestaande 'Zopf' een weldadige hoofdmaaltijd biedt. Met zang van Emily Young, de vrouw die in het legendarische Pink Floyd nummer 'See Emily Play', als vriendin van Syd Barrett, de hoofdrol speelt.

Wat een toevallige maar heerlijke aankoop is 'Music From The Penguin Café'. Ik ga maar eens naar 'het café' om de catalogus van deze wat obscure band te completeren. Harry de Vries (wat een week 16)

Wat een week ... CD

DJAM KARET - Sonic Celluloid (2017)

Altijd al een fan ...

... van Djam Karet geweest. De meeste albums zijn in bezit. Ik geloof niet dat er een zwak album tussen zit al vond ik maar weinig werken over de gehele linie sterk. Er was altijd wel een minder moment. Dit is niet het geval bij de 10 tracks van het nieuwe album 'Sonic Celluloid'.
De band bestaat weer uit de vier oprichters Chuck Oken Jr., Henry Osborne, Gayle Ellett en Mike Henderson, aangevuld met Aaron Kenyon en Mike Murray. Dit zestal trapt af met het sterke en donkere 'Saul Says No'. In het in een aanstekelijk ritme gestoken 'Forced Perspective' laat de band zelfs 'funky grooves' horen. Vanaf nummer 3, het elektronisch georiënteerde 'Long Shot', neemt de band wat gas terug waarna het psychedelische en vooral ook atmosferische en filmische karakter van de overige composities opvalt. 
Het achttiende album van Djam Karet is integraal uitstekend. De mannen hebben er nog steeds plezier in en dat is knap als je al sinds 1984 aan de progressieve weg timmert. Harry de Vries (wat een week 15)

Wat een week ... CD

SOFT MACHINE - Bundles (1975)

R.I.P. Allan Holdsworth ...

... geniaal gitarist, overleed gisteren op 70-jarige leeftijd. De man had een fabelachtige techniek, was een voorbeeld voor velen door zijn werk met o.a. Soft Machine, UK, Gong, Bruford en zijn solo-albums en had een uniek en dus ongeëvenaard geluid. Zijn maatje uit UK John Wetton overleed twee maanden terug. Het kan snel gaan.
Zijn solo's  in 'Hazard Profile' van Soft Machine's 'Bundles' maar ook zijn solo in bijvoorbeeld 'Nevermore' van het debuut van UK (1978) staan in mijn gehoorgangen gegrift.  Frank Zappa noemde Holdsworth ooit "one of the most interesting guys on guitar on the planet". En zo was het en zo is het. Harry de Vries (wat een week 14) 


Allan Holdsworth 1946-2017