Wat een week ... CD

PAOLO SIANI - Faces With No Traces (2016)

Het gekke is  ...

... dat Paolo Siani niet terug te vinden is in de bezetting op dit album. De vroegere drummer van Nuova Idea, een Italiaanse band die in de jaren '70 actief was, schreef wel de meeste van de 8 composities op zijn tweede solo-album 'Faces With No Traces'. De uitvoering vindt plaats door bevriende muzikanten. 
Siani volgt hier in ieder van de 8 tracks een ander muzikaal spoor. In de prachtige door Paul Gordon Manners gezongen ballad 'No One's Born a Hero' horen we Armeense invloeden. In de andere tracks horen we aanstekelijke popmuziek, prog, symfo met een Oosterse saus, hardrock á la Uriah Heep, blues en Keltische muziek. Gezet in een prima en warme produktie. 

'Faces With No Traces' verbeeldt aan de ene kant de bewondering van Siani voor deze muziekstijlen. Aan de andere kant leidt het onvermijdelijk ook tot te weinig eenheid op het album. Als je je daar op instelt is dat geen bezwaar en resulteert er een aangenaam werkstuk dat lekker wegdraait. Harry de Vries (wat een week 10)

Wat een week ... CD

TOHPATI ETHNOMISSION - Mata Hati (2017)

Als het gaat om jazz-rock ...

... en fusion dan is Indonesië op dit moment 'the place to be'. Een zeer actieve muziekscene die met dank aan Leonardo Pavkovic (Moonjune Records) het afgelopen decennium ontsloten is.
Nu dus weer een nieuw en uitstekend album van meestergitarist Tohpati (o.a. bekend van simakDialog en zijn solo-albums) die doorgaans jazz-rock vermengt met etnische invloeden vanuit 'de gordel van smaragd'. Toch maakt Tohpati Ethnomission op 'Mata Hati' een zekere draai naar toegankelijker jazz-rock waarin dit keer overduidelijk invloeden vanuit de Westerse folkmuziek zijn te horen door de gebruikte akkoordenreeksen maar zeker ook door het fluitspel van Diki Suwarjiki. Ook de coöperatie met het Tsjechisch Symfonie Orkest in opener 'Janger' geeft een nieuwe dimensie. Tohpati's werk kent dus geen grenzen.
Dit in een mooi, open en krachtig geluid gestoken album refereert aan Weather Report, Pat Metheny en in 'Berburu' zelfs aan Jethro Tull, maar behoudt tegelijkertijd de typische handtekening van Tohpati. Wederom heeft hij met zijn 5-mansband een prachtig werkstuk afgeleverd. Ik zou hem in Nederland weleens live willen aanschouwen. Harry de Vries (wat een week 09)

Wat een week ... CD

MOON MOON MOON - Help! Help! (2017)

Het tweede album ...

... van de 5-mansband Moon Moon Moon, na 'I Want, I Want' uit 2014. Geestelijk vader is Mark Lohmann. Hij stuurt een melancholische mix aan van pop, rock, lo-fi, indie en folk. Met experimentele 'soundscapes' en 'loops' gelardeerd, als brug tussen de tracks of geïntegreerd in de composities. 
Het album vertelt wat er kan gebeuren als je volledig vertrouwt op de sterren, maan, vooruit God, ufo's en sprookjes. Welnu, 'the world is a stage'. Daar kunnen we iedere dag zien wat de gevolgen kunnen zijn maar dat is mijn interpretatie van het albumstatement. Dat vertrouwen kan natuurlijk ook een prima manier zijn om te ontsnappen aan de keiharde werkelijkheid.
Twaalf prima tracks, aanstekelijke composities, soms groot, soms klein uitgevoerd, om op weg te dromen ('Oh Wintertime!') en weer op te schrikken ('Disintegration Loop') met referenties aan Grandaddy en Eels. Lohmann's zang is 'laid back' en past goed bij de muziek, al gaat de lispelende zang mij op een gegeven moment wat vervelen. Mijn favoriet is het symfonische 'Goodbye Seabed', dat van de hand van Mike Oldfield zou kunnen zijn.
Resumerend: 'Help, Help!' is een knap in elkaar gezet werkstuk dat inhoudelijk geen zwakke plekken kent. Wederom een mooie uitgave van Tiny Room Records. Harry de Vries (wat een week 08)

Wat een week ... CD

I AM THE MORNING - Lighthouse (2016)

Renaissance 2.0 ...

 ... dat is de associatie die bij mij opkwam luisterend naar het duo I Am The Morning uit Sint Petersburg, bestaande uit zangeres Marjana Semkina en toetsenist Gleb Kolyadin. Op dit tweede album ondersteund door de bekend veronderstelden Gavin Harrison (drums), Colin Edwin (bas) en Mariusz Duda (zang).
Het album 'Lighthouse' bevat prachtige op klassieke leest geschoeide symfonische muziek, rock gaat mij te ver, waarbij de stem van Semkina de associatie met Renaissance nog eens versterkt. Al had Annie Haslam een krachtiger stem. Twaalf sterke tracks met veel rustpunten, ingetogen passages, kamermuziek zou ik het op die momenten willen noemen, en af en toe een symfonische eruptie zoals in 'Too Many Years' waarbij alle registers van de keyboards open gaan. Maar, naast de klassieke en symfonische aspecten, zijn er ook jazz akkoorden te horen en soms sijpelt er wat Canterbury sound doorheen.
Een verrassend album dat, mocht er een waardering aan de WeekCD's hangen, wat mij betreft 5 JoJo's zou hebben ontvangen en dat is op ProgLog AFTERglow het predikaat 'meesterwerk'. En dat is het. Harry de Vries (wat een week 07)

Wat een week ... CD

WRSS -The Stonehouse (2017)

En dat staat voor ...

... de gitaristen Mark Wingfield en Markus Reuter, bassist Yaron Stavi en drummer Asaf Sirkis. Zij verdienden hun sporen bij o.a. The Crimson ProjeKct, Stick Men, David Gilmour en Robert Wyatt.
Op de zes uitstekend geproduceerde tracks van 'Stonehouse' laat WRSS geïmproviseerde fusion (zonder 'overdubs'!) horen waarin duidelijke King Crimson invloeden doorklinken - zoals in opener 'Rush' - maar waarin vaak ook een jazztouch en een ambient onder- en soms bovengrond - o.a. in 'Fjords de Catalunya' - aanwezig is. Vooral die combinatie zorgt ervoor dat er een nogal psychedelische sfeer ontstaat. Waarbij opvalt dat er geen keyboards worden gebruikt terwijl het lijkt of ze er in allerlei Fripperiaanse 'soundscapes' wel zijn en dat komt vooral door de 'touch guitar' van Reuter en de fretloze bas van Stavi.
'The Stonehouse' is een bijzonder album waarbij je al luisterend in een 'weldadige flow' terechtkomt waaruit je op gezette tijden 'ruw' wordt weggehaald om er vervolgens bijna ongemerkt weer in terecht te komen. Knap gedaan! Harry de Vries (wat een week 06)


Oxley&Meier - The Colours of Time (2016)

Label: MGP Records
Bandsite:
http://www.meiergroup.com/oxley-meier
Running Time:
63:36 + 54:41

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Pete Oxley en Nicolas Meier zijn twee jazzgitaristen en componisten. Eerder werd hier voorganger 'Chasing Tales' (2016) besproken. Bij het beluisteren van de eerste klanken van 'The Key of Klimt', openingstrack van het dubbelalbum 'The Colours of Time', kreeg ik associaties met Soft Machine ten tijde van 'Third' (1970) en de drie albums erna. Met o.a. een op Steve Reich gebaseerd minimalistisch intro, afgewisseld met gevarieerde en uiterst avontuurlijke, naar climaxen toegroeiende intermezzo’s, om geleidelijk aan weer te eindigen in de geruststellende, minimalistische klanken van het intro.
Tijdens het tweede nummer 'Meeting Dewa' (zou hiermee de virtuoze Indonesische muzikant Dewa Budjana bedoeld worden?) zag ik Robert Wyatt voor mij die destijds, in zijn rolstoel gezeten, een vocale bijdrage leverde aan 'Calyx' van het titelloze debuut van de Canterbury-band Hatfield and the North (1973). De overige tracks van CD 1 van 'The Colours of Time' roepen overigens geen Canterbury-associaties meer op. Deze krijgen á la 'Chasing Tales' vorm via virtuoos gespeeld (semi)akoestisch gitaarwerk. De melodieën zijn te kenschetsen als een ontspannende jazzy mix van oriëntaalse en Zuid-Amerikaanse klanken waarbij ook pastorale elementen niet geschuwd worden. Muziek voor momenten waarin men behoefte heeft aan rust en ontspanning!
Op CD 2 worden beide gitaristen begeleid door een ritmesectie. Het geheel klinkt daardoor niet alleen inhoudelijk rijker maar vooral spannender, energieker en avontuurlijker. Het kwartet speelt begaafd en fantastisch met elkaar samen. De meeste composities zijn gebaseerd op klassieke westerse jazz bouwstenen - vooral qua baslijnen en ritmes - waaromheen op geraffineerde wijze de meest uiteenlopende oriëntaalse klanken zijn gevlochten. Door die op creatieve wijze toegevoegde exotische elementen klinken de composities niet traditioneel maar eerder experimenteel en bij vlagen zelfs psychedelisch. Het ruim 8 minuten durende 'Breeze' is daarvan het beste voorbeeld. En wat te denken van het opzwepende 'Riversides', waarin je je in een verhaal van Kara Ben Nemsi waant tijdens een spannende achtervolging in de woestijn!
Oxley en
Meier hebben met 'The Colours of Time' een zeer interessant progressive jazzalbum geproduceerd dat niet alleen jazz liefhebbers zal aanspreken maar zeker ook progrock liefhebbers. Zowel de duobezetting als het kwartet op dit dubbelalbum bevatten elk hun eigen sfeergeheimen. Afhankelijk van je stemming kun je kiezen: relaxatie of avontuur? Wat een luxe! Henk Vermeulen (02-2017)


Personnel:
Pete Oxley - guitars
Nicolas Meier - guitars 

Paul Cavaciutti - drums
Ralph Mizraki: acoustic and electric bass 


Discography:
Chasing Tales (2016)
The Colours of Time (2017)

Wat een week ... CD

JOHN WETTON - The Official Bootleg (2016)

De stem van de progrock ...

... is overleden. John Wetton overleed dinsdagochtend vroeg in zijn slaap na een lange strijd tegen darmkanker. Na Barrett, Wright, Bowie, Allen, Squire, Emerson en Lake weer een muzikant dood die er een belangrijk deel van mijn leven was. En hij had nog veel plannen: optredens met Asia stonden gepland. Het mocht niet zo zijn.
John Wetton speelde in een bijna ontelbaar aantal bands maar de belangrijkste voor mij waren King Crimson, UK, Roxy Music en Asia. Hij domineerde met zijn stem maar was ook een uitstekende bassist. Deze week luisterde ik naar het briljante 'Carrying No Cross' van UK's 'Danger Money'. Wat een virtuoze Jobson en Bozzio en wat een geweldig baswerk van Wetton. Maar ook zijn solowerk moet niet worden vergeten. Het album 'Battle Lines' is bij mij een favoriet. En zijn samenwerking met anderen zoals Hackett, Manzanera en Ringo Starr leverde mooie momenten op.

Deze 6 CD 'Offical Bootleg' Archive Vol.1' lag nog op een review te wachten. Een nieuwe geremasterde uitgave van de 'out of print' bootlegs uit het verleden. Het geluid is inderdaad veel beter. Vooral die geweldige stem staat beter in de mix. Veel doublures natuurlijk, dat kan bijna niet anders met 3 liveconcerten en 55 tracks bij elkaar. Het is wat veel van het goede maar deze release biedt een mooie staalkaart van wat deze geweldenaar allemaal heeft gedaan, zowel bij genoemde bands als solo. John Wetton: bedankt voor dit alles! Harry de Vries (wat een week 05)

                                             John Wetton (1949-2017)

Wat een week ... CD

THE K FELLOWSHIP - Before the Dawn (2016)

Dit is Kate Bush ...

... die voor haar optredens vorig jaar in Londen deze bandnaam bedacht en koppelde aan de 3 CD audioregistratie 'Before the Dawn'. Voor het eerst sinds 1979 weer live optredend. En hoe! 
Bush wordt bijgestaan door een topband met o.a. toetsenist en wat al niet Jon Carin (Pink Floyd, Gilmour, Waters), drummer Omar Hakim (Weather Report), bassist John Giblin (Brand X), gitarist David Rhodes (Peter Gabriel) en toetsenist Kevin McAlea (Gilmour). Plus uiteraard de fenomenaal zingende en in vorm zijnde Kate Bush.
Kate Bush gaat nooit op de automatische piloot, experimenteert, komt niet met een op zekerheid gebaseerde rij klassiekers maar richt zich op liveuitvoering van 'Hounds of Love' (1995) en 'Aerial' (2005). Wat een band, wat een stem, wat een artistieke synergie, wat een composities en wat een geluid. Van het uit drie acts opgebouwde album bevallen mij Act 1 - o.a. met een kippenvelopening via 'Lily', 'Hounds of Love' en 'Joanni' en het briljant uitgevoerde 'King of the Mountain met een hoofdrol voor de als mitrailleurvuur spelende Hakim op drums - en Act 3 met o.a. 'Somewhere in Between', 'Among Angels' en 'Cloudbusting', het best. Ook Act 2 is prima maar bestaat deels uit gesproken tekst en toneelvertelling en daar moet je toch bij zijn geweest vind ik.
 
Ik hoop dat Kate Bush, ondanks haar zeer gedoseerde werkwijze, ook andere periodes uit haar oeuvre live gaat uitvoeren! Want 'Before the Dawn' is een fenomenaal werk, een absolute piekervaring! Harry de Vries (wat een week 04)