Wat een week ... CD

DUSAN JEVTOVIC - Live at Home (2017)

Het is genieten ...

 
... de laatste weken met al die geweldige releases. Nu weer een piekervaring met 'Live at Home' van de gitarist Dusan Jevtovic, aan wie wij al eerder lovend aandacht besteden en wiens album 'No Answer' zelfs mijn Eindejaarslijst 2017 sierde.
Dit live-album is in 2016 opgenomen in Jevtovic' geboorteland Servië en is van een uitstekende geluidskwaliteit. Het is alsof de band in de huiskamer staat te spelen, alle instrumenten staan perfect in de mix en, zoals op het promovel wordt vermeld, er is geen sprake van "unwelcome audience participation". Gelukkig maar.
Natuurlijk draait de progressieve jazz-rock/fusion van Jevtovic, waarin af en toe etnisch Servische elementen zijn verwerkt, om zijn gitaarspel, dat ronkt, rommelt, experimenteert, alle hoeken en gaten van de akkoorden opzoekt en benut. Maar naast het stuwende basspel van Pera Krstajic en het synergetische drummen van Pedja Milutinovic moet het keyboardspel van Vasil Hadzimanov worden genoemd. Niet alleen in zijn sterke composities 'Ohrid' en 'Briga' maar in alle 7 tracks zijn vooral zijn bijdragen op de elektrische piano indrukwekkend en virtuoos en bieden zij een mooi tegenwicht aan de gitaarstrepen en -punten van Jevtovic. Wat een geweldig album! Harry de Vries (wat een week 04)

Wat een week ... CD

KING GIZZARD - Sketches of ... (2017)

Alweer een 'Peak Experience' ...

 
... deze week toegekend aan 'Sketches of Brunswick East' van de Australische band King Gizzard & The Lizard Wizard. Een veeldraaier van hoge kwaliteit. Collega recensent Henk Vermeulen had het album zelfs in zijn Top 10 van 2017 staan.
Als ik de verhalen moet geloven dan schieten de workaholics - er is inmiddels alweer een nieuw album uit en alleen al in 2017 bracht men 5 albums uit - muzikaal vaak verschillende kanten op: psychedelische rock, snoeiharde garage rock maar ook progressieve rock komt voor in hun catalogus en daar is op dit album sprake van. De muziek beweegt zich in de Canterbury contreien en regelmatig hoor ik echo's van bands als Hatfield and the North en Egg en daar waar de blazers aan bod komen wat vleugjes Soft Machine.
Invloed dus maar de band heeft wel degelijk een eigen smoel, er is geen sprake van gemakzuchtige retro. Er zijn wat repeterende thema's geweven door de 13 tracks, er wordt uitstekend gemusiceerd, de zang van Stu Mackenzie is vaak licht vervormd maar dat hindert geenszins, er is sprake van gedoseerde gekte en experiment maar ook van toverachtig mooie passages, de hoes is prachtig en de produktie transparant en warm. Kortom: een piekervaring! Harry de Vries (wat een week 03)

DBA - Skyscraper Souls (2017) 

Label: Magical Thinking
Bandsite:
http://www.downesbraide.com
Running Time: 52:54
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(maximum score of 5 JoJo's)


'Skyscraper Souls' is het derde album van DBA (Downes Braide Association), het project van Geoffrey Downes en Christopher Braide. Toetsenist Downes behoeft geen nadere introductie. Hij heeft al decennia lang zijn sporen verdiend (The Buggles, Yes, Asia). Maar ook Chris Braide is geen onbekende in muziekland en vooral bekend als componist van o.a. Lana del Rey, Christina Aquilera, Beyoncé en Britney Spears. “Wat ????? Beyoncé? Britney Spears?” hoor ik u denken. Inderdaad! Nu ben ik geen generalist maar ik stel mij voor dat menig lezer even achter de oren krabt bij het lezen van deze namen in een review op een progrocksite! Zeker als men bedenkt dat 'Skyscraper Souls' zonder twijfel een 'progressive rock' conceptalbum genoemd kan worden.
Het album bevat 9 tracks, waaronder een prelude, een lange titeltrack en een finale, wat wil je nog meer als progrock-liefhebber. Maar de verwachtingen worden niet waargemaakt. De composities worden nooit echt spannend, ze klinken stuk voor stuk saai. De instrumentatie wordt nergens avontuurlijk, de ritmesectie speelt erg op safe en de stem van Chris Braide wordt nergens opwindend. Mijn weerzin ontwikkelt zich gaandeweg reeds bij de openingstrack ('Prelude'): een sfeervol, rustiek gespeeld piano riffje dat veelbelovend lijkt maar al héél snel aan zeggingskracht verliest door zoetgevooisde keyboardarrangementen die omarmd zouden worden door wijlen James Last.
Na het intro start echter het verwachtingsvolle magnum opus van dit album: de ruim 18 minuten durende titeltrack. De 'diehard' progrock liefhebber smult van lange composities vanwege de te verwachten spanning, afwisseling, epische avontuurlijkheid en als het even kan virtuoze instrumentbeheersing, ingrediënten zoals die aanwezig waren in veel legendarische lange tracks van o.a. Yes, Genesis, Emerson, Lake & Palmer, Pink Floyd en Van der Graaf Generator. 'Skyscraper Souls' en de andere tracks zijn echter mijlenver van dat niveau verwijderd. Het album klikt daarvoor te leeg, te saai en te weinig authentiek, ondanks de bij vlagen redelijke instrumentale exercities van gitarist Colquhoun. en van Downes. Het artwork (Roger Dean) is daarentegen wel weer prachtig en passend bij het eerbetoon aan de groten van weleer. Helaas biedt dat geen garantie voor muzikale kwaliteit, hoe hoog de verwachtingen die gewekt worden door zo’n prachtige hoes ook zijn ….. Henk Vermeulen (01-2018)


Personnel:
Geoff Downes -  keyboards, vocals 
Chris Braide - vocals
with:
Dave Colquhoun - guitar
Andy Hodge - bass 

Ash Soan - drums
Andy Partridge - guitar, mandolin 

Kate Pierson - vocals  
Matthew Koma - vocals 
David Longdon - vocals, flute
Tim Bowness - vocals
Marc Almond - vocals 

Discography:
DBA: Pictures of you (2012) 
Suburban Ghosts (2015) 
Skyscrapers Souls ( 2017) 

Wat een week ... CD

VANTOMME - Vegir (2018)

Artistieke vrijheid ...

 ... binnen de afgesproken en geïmproviseerde kaders van de composities. Dat is wat de Belgische toetsenist en producer Dominique Vantomme samen met Tony Levin (bas), Michel Delville (gitaar) en Maxime Lenssens (drums) laat horen op het wervelende en inventieve 'Vegir'. 
De 8 tracks bevatten jazz-rock met vele verrassingen, ze houden de luisteraar in spanning, zetten je op het verkeerde been maar ontaarden nooit in oeverloos gepiel want iedere compositie kent een kop, romp en staart. Alle muzikanten zijn op dreef maar het is toch vooral het virtuose toetsenspel van Vantomme wat mij doet opveren: de Moog, de Mellotron en de electrische piano zoemen, piepen en exploderen in positieve zin. Het ene moment experimenteel, de meest vreemde geluiden voortbrengend, het andere moment ondersteunend aan de andere instrumenten. Vanaf het eerste moment, via het dreigende 'Double Down' zit ik op het puntje van de stoel, in 'Playing Chess with Barney Rubble' val ik er van verbazing vanaf en met 'The Self Licking Ice-cream Cone' zit ik er weer even op.
'Vegir' is een prachtige, inventieve en overrompelende muzikale reis door de wereld van de jazz-rock en fusion waarmee ik als luisteraar in gebieden beland waar ik volgens mij nog nooit geweest ben. Dat is knap in een muzikale wereld waarin alles al een keer lijkt te zijn gedaan. Een piekervaring, nee een meesterwerk! Harry de Vries (wat een week 02)

Wat een week ... CD

THE GARDENING CLUB - The GC (1983/2016)

Uitgebracht in 1983  ...

 ... terwijl de kruitdampen van de punk en new wave nog nauwelijks waren opgetrokken, werd 'The Gardening Club' van Martin Springett gezien als "the right album at the wrong time". Het werk is dan ook aan de aandacht ontsnapt. Vandaar deze prachtige reissue van Gonzo Multimedia met indrukwekkend art-work en vijf bonustracks.
De 15 tracks laten klassieke progressieve rock horen met invloeden vanuit de symfo en folk met veel associaties met de vroege Genesis en vooral Camel. Daar waar de blazers een rol spelen hoor ik zelfs een vleugje Soft Machine. De zang van Springett is prachtig, op sommige momenten iets te mooi en te braaf, daar had wel een rafeltje aan mogen hangen. De uitgebreide bezetting speelt technisch hoogstaand en het geheel is gevat in een mooie, warme produktie. 

Ik kan mij inderdaad voorstellen dat in 1983 de aandacht uit ging naar andere muziek. De neo-prog die in die tijd ook opkwam verdroeg dit soort werkstukken ook minder. Juist daarom is deze reissue zo terecht want het is een uitstekend album met melodische progressieve rock. Springett is nog actief en bezig met een nieuw album van The Gardening Club. Laat het nu niet weer aan de aandacht ontsnappen! Harry de Vries (wat een week 01)

THE INEVITABLE EDITOR'S ORGASM 2017
PROG TOP 10 HARRY DE VRIES  

 
01 LIFESIGNS - CARDINGTON
Weldadige 'melting pot' met als uitkomst excellente progrock




02 ROGER WATERS - Is This the Life We Really Want?
Wie maakt er nog briljante muziek dat ook nog een politiek statement is: Waters!
03 SIMON PHILLIPS - Protocol 4 
Toonaangevende drummer maakt ijzersterk, instrumentaal jazz-rock album
04 CAIRO - $@Y
Het klinkt fris, het tintelt, het visualiseert, het zet aan tot op zetten, en nog een keer en ...
05 DANIEL CAVANAGH - Monochrome  
Lid van de Anathema-familie maakt prachtig, verstild album dat aanzet tot contemplatie
06 DUSAN JEVTOVIC - Answer
Excellente progressieve jazz rock waarin erupties en subtiliteit elkaar afwisselen
07 PHOENIX AGAIN - Unexplored
Op klassieke leest geschoeide symfonische rock van hoge kwaliteit
08 NORDIC GIANTS - Amplify Human Vibration
Cinematografische ambient rock die binnen komt
09 TOHPATI ETHNOMISSION - Mata Hati
Jazz rock, folk, etnische invloeden meesterlijk geïntegreerd door gitarist Tohpati       
10 TANGERINE DREAM - Quantum Gate
Froese geeft excellent stokje door aan jonge bandleden, ook goed voor dancefeesten

Net buiten de prijzen: Robert Plant 'Carry Fire'/The Black Angels 'Death Song'/David Gilmour 'Live at Pompeii'/Peter Hammill 'From the Trees'

NON-PROG TOP 5 HARRY DE VRIES  


01 THE FLAMING LIPS - OCZY MLODY
Meesterwerk van deze heerlijk eigenwijze band






02 RYAN ADAMS - Prisoner 
Tekstueel en muzikaal raakt hij mij in al mijn vezels 
03 MOON MOON MOON - Help! Help! 
Melancholische mix van pop, rock, lo-fi, indie, folk als ontsnapping aan de werkelijkheid  
04 SUFJAN STEVENS - Planetarium
Sferische, astronomische reis dicht in de buurt van een meesterwerk  
05 GARCIAPHONE - Dreameater
Inventieve folky songwriter muziek, geboren uit boosheid met hoop op de toekomst 

PROG TOP 10 HENK VERMEULEN

 
01 MOTORPSYCHO - The Tower
Briljante ode aan de muzikale verlichting van de 60's & 70's





02 THE BLACK ANGELS - Death Song
Naargeestig, sinister, onheilspellend en vooral psychedelisch
03 THURSTON MOORE - Rock 'n Roll Consciousness
Kippenvel opwekkende integratie van subtiel en grof gitaargeweld 
04 DREAM SYNDICATE - How Do I Find Myself Here? 

Geslaagde come back van neo-psychedelische band
05 SILVERT HOYEM - Live at Acropolis
De magie van Hoyem komt tot leven in Athene

06 MOONDUO - Occult Architecture Volume 1    
Opzwepende space rock

07 DEATH ALLEY - Live at Roadburn 
Sfeervol psychedelisch gitaarrock album
08 OCS - Memory of a Cut Off Head 
De tedere kant van John Dyer
09 KING GIZARD & THE LIZARD WIZARD - Sketches of Brunswick East
Sprookjesachtige liedjes, weergaloos vertolkt door workaholics
10 AMPLIFIER - Trippin' with Dr. Faustus 
Geweldig rehabilitatie na mindere periode

Net buiten de prijzen: Red Mountains 'Slow Wander'/Roger Waters 'Is This The Life We Really Want?'/Black Sabbath 'The End'/Electric Wizard 'Wizard Bloody Wizard/The Pineapple Thief 'Where We Stood' 

NON-PROG TOP 10 HENK VERMEULEN

 
01 OFFA REX - The Queen of Hearts
Pentangle en Fairport Convention revisited







02 CONOR OBERST - Salutations
De breekbaarheid van Oberst's stem is uniek
03 DAVID RAWLINGS - Poor David's Almanack
Sfeervol 'country and western' album
04 JASON ISBELL AND THE 400 UNIT - The Nashville Sound

Sterke veelzijdige Americana, album doet zijn naam eer aan
05 DAN AUERBACH - Waiting on a Song

Tien prima neuriebare liedjes
06 JEFF TWEEDY - Together at Last
'Naakte' Wilco-liedjes voor bij de open haard
07 NITTY GRITTY DIRT BAND - Anthology 
Schitterende bloemlezing van belangrijke 'roots' band
08 NEIL YOUNG - Hitchhiker
Beter laat dan nooit. Wat klonk zijn stem toen mooi!
09 RYAN ADAMS - Prisoner

Wederom een Adams-plaat die er toe doet
10 ALL THEM WITCHES - Sleeping Through the War 
Psychedelische blues rock, had ook in de proglijst gekund

Wat een week ... CD

TANGERINE DREAM - Quantum Gate (2017)

Edgar Froese's  ...

 ... zwanenzang. Het was zijn uitdrukkelijke wens dat na zijn overlijden (begin 2015) 'Quantum Gate' van Tangerine Dream zou worden uitgegeven. Zijn kompanen Thorsten Quaeschning, Ulrich Schauss en Hoshiko Yamane hebben daar met liefde voor gezorgd. Het album moest het startschot zijn van de 'Quantum Years', een nieuwe periode in het bijna 50-jarig bestaan van deze grensverleggende band.
En het is een klinkend startschot. Want wat deze vier laten horen is een dynamische, eigentijdse vertaling van de door sequencers gedreven electronische muziek waarmee Tangerine Dream zo bekend werd. Up-tempo tracks met intrigerende lijnen en repeterende ritmes die je in een 'trance' brengen, zeker als de volumeknop wordt opengedraaid. De negen hallucinerende composities kunnen jongere generaties die zich op 'dance' of aanverwante muziekstijlen richten, zeker aanspreken. Zou Froese dat bedoeld hebben met de tracktitel 'It's Time to Leave When Everyone is Dancing'? 
'Quantum Gate' is weliswaar de zwanenzang van de legendarische Edgar Froese maar hij geeft het stokje op eminente wijze door aan zijn jongere bandleden. Die kunnen hier zeker mee voort. Een nieuwe fase is aangebroken! Harry de Vries (wat een week 38)

Lifesigns - Cardington (2017) 

Label: Lifesigns Music
Bandsite:
www.lifesigns.me
Running Time: 49:36

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(maximum score of 5 JoJo's)


In een aantal reviews van het tweede album 'Cardington' van Lifesigns las ik veel lovende woorden maar ook dat het album niet uitblinkt in originaliteit. Heren en dames (ik denk niet genderneutraal) recensenten: alles is al een keer gedaan! Ik heb zelden of nooit een album beoordeeld waarbij zich geen associaties met andere bands voordeden. Originaliteit bestaat niet (meer). Dat gezegd hebbende durf ik de stelling aan dat we bij 'Cardington' over een meesterwerk mogen spreken.
Lifesigns is bekend door frontman John Young (o.a. Asia), door de inmiddels vertrokken, exhibitionistische bassist Nicky Beggs en door hun prima studiodebuut 'Lifesign' (2013). 'Cardington' is een weldadige 'melting pot', een optelsom van symfonische rock á la Genesis, jazz-akkoorden, gitaarstrepen á la Hackett, hoor ik ook niet wat snufjes IQ en Pendragon, soms wat funky ritmes, prachtige, volle keyboards, sterke solo's op gitaar, goede zang van Young, gedoseerde maar 'poppy' thema's zoals Asia dat ook al vroeg beheerste en melodielijnen die zich snel in het hoofd nestelen. De uitkomst van deze optelsom is excellente progressieve rock, gezet in een sterke produktie en heldere mix. En een bijzondere hoes, wat wil een mens nog meer. 

Iedere track van de in totaal 7 is raak, alleen maar hoogtepunten zoals de verrassende opener en tien minuten van 'N' waarin teveel gebeurt om op te noemen, de wendingen in 'Voices In My Head' en in 'Chasing Rainbows en het met een heerlijk zangthema gezegende 'Different'. En daarmee doe ik de rest weer tekort.Om te weten wie welke gitaarpartijen speelt - Dave Bainbridge (o.a. Iona, Strawbs), Robin Boult (o.a. Fish), Menno Gootjes (o.a. Focus) of Niko Tsonev (o.a. Steven Wilson) - is op de bandsite een zgn. 'guitar map' te vinden. Wel slordig dat Gootjes en Tsonev niet worden vermeld in de hoestekst, terwijl er wel plaats is voor het noemen van onnutte informatie over maar liefst 16 'executive producers'!,
Het gebeurt niet vaak meer dat ik 's ochtends wakker word en denk "gauw dat album weer opzetten', in dit geval 'Cardington'. Ook al schrijvend staat het album weer op. Waar eindigt hij in de eindejaarslijst 2017? Ik weet het al, u als lezer nog niet. Over een week of wat bij de publicatie van 'The Inevitable Editor's Orgasm' weet u het wel. Harry de Vries (12-2017)

Personnel:
John Young - keyboards, lead vocals  
Frosty Beedle - drums, percussion, background vocals
Jon Poole - bass, bass pedals, background vocals

with: 
Dave Bainbridge - guitar
Robin Boult - guitar
Menno Gootjes - guitar 
 

Niko Tsonev - guitar  
Chris Taylor - background vocals

Discography:
Lifesign (2013) 
Under The Bridge/Live In London (2015)  
Cardington (2017)