Wat een week ... CD

GUNHILL - Nightheat/One over the Eight (2016)

Onterecht over het hoofd gezien ...

... de band Gunhill van de geweldige zanger John Lawton (Lucifer's Friend, Uriah Heep) die in de jaren '90 kortstondig actief was. De twee enige releases - 'One over the Eight', een 'fanclub only cassette', en het langdurig niet meer te verkrijgen 'Nightheat' - zijn nu tezamen en geremasterd uitgebracht. 
De fanclub release is aardig maar het geluid laat te wensen over. Maar wat is 'Nightheat' een geweldig album zeg, een 'Peak Experience'. Met 11 puntige rocksongs, subliem uitgevoerd in een prachtig helder geluid en met de imponerende stem van John Lawton als middelpunt. Songs als 'Don't Stop Believing', 'Ready for Love' en 'Any Day Now' staan als een huis en nestelen zich snel maar langdurig in het hoofd. Het elftal is aangevuld met 2 sterke bonustracks - 'Sympathy' en 'Come Back to Me' - die al bekend waren van Uriah Heep.
Onbegrijpelijk dat Gunhill niet is doorgebroken een jaar of 20 terug. Dat had de 4-mansformatie met 'Nightheat' in alle opzichten verdiend. Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

FOCUS 8.5  - Beyond the Horizon (2016)

Interessant tussendoortje ...

... deze tijdens intermezzi van de Zuid-Amerikaanse tour in 2005 opgenomen zeven, nog nooit eerder uitgebrachte, tracks. Toen bestond Focus nog uit Thijs van Leer (keyboards, flute, vocals), Pierre van der Linden (drums), Bobby Jacobs (bass) en Jan Dumee (guitars), hier aangevuld met allerlei Zuid-Amerikaanse grootheden.
Het is een album dat heerlijk wegdraait, niet in de laatste plaats door het geweldige fluitwerk van Van Leer in o.a. 'Focus Zero' en zijn heerlijke orgelwerk in o.a. 'Hola, Como Estas'. Voorts moet je een liefhebber zijn van de muzikale vrolijkheid van dat continent. Als het niet te lang duurt kan ik het nog wel aan - het blijft hier binnen de perken - maar muziek moet ook weer niet al te vrolijk zijn naar mijn mening.
Het zou zonde zijn geweest als de opnames van 'Beyond the Horizon' op de plank waren blijven liggen. Daarvoor zijn ze, ook produktioneel, van een te hoge kwaliteit. Desondanks kijk ik uit naar nieuw werk van het huidige Focus met het stuwende en virtuoze gitaarwerk van Menno Gootjes. Harry de Vries (wat een week 26)

Funus - Adrift Alone (2016)

Label: Eigen beheer
Bandsite: http://voidoffunus.bandcamp.com/ 
Running Time:
54:07

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Funus is een duo uit de buurt van Zwolle dat zich op 'Adrift Alone' binnen het idioom van black metal beweegt. Ruben Vermeulen (guitar, vocals) en Kerem Aksoy (bass) hebben de afgelopen jaren enige bekendheid verworven in deze scene, resulterend in een vermelding van Funus in 'The Encyclopaedia Mettalum'. En dat schijnt in de metalhoek een mijlpaal te zijn.
Het qua lay-out goed verzorgde album, al is de bandnaam lastig te lezen, bestaat uit vijf lange tracks die handelen over de fasen van rouw die mensen doorlopen bij het verscheiden van bijvoorbeeld een geliefde:
ontkenning, boosheid, gevecht, depressie en acceptatie. Geen vrolijk thema maar de dood hoort nu eenmaal bij het leven. Overigens verwijst de bandnaam naar de rituelen die de Romeinen er op na hielden bij overlijden.
Het thema kan dan ook niet anders dan leiden tot venijnige, vileine metal die vakkundig wordt uitgevoerd. De lagen die onderliggend zijn aan de schreeuwende aan 'grunting' gerelateerde vocalen, zijn hard, atmosferisch en interessant. Soms doet het mij denken aan de muziek die Opeth in de beginjaren maakte. Recent beluisterde ik 'Terria' van Devin Townsend weer eens, een album dat ik nog steeds als een ware hersenspoeling ervaar. Ook daarmee heb ik bij 'Adrift Alone' associaties, al zit de muziek van Townsend nog vernuftiger in elkaar. 'My Hate for You' en het eerder als single - gebeurt dat nog? - uitgebrachte 'Rosefield Road' springen er voor mij uit. Voor zover er sprake is van melodie blijven deze tracks het beste hangen.

Kritiek is er ook. De 54 minuten zijn een hele zit voor enigszins eentonige en drukke muziek waarin men slechts sporadisch gas terugneemt. Mijn concentratie verslapte gaandeweg. De ingetogen, bijna ambient titeltrack biedt dan ook een welkom intermezzo. Een prachtig nummer, met een aanstekelijk, zich repeterend gitaarthema. Verder wordt mij niet duidelijk uit de hoesinformatie wie de drums beroert maar aan het geluid te horen komen ze uit een doosje en dat begrijp ik dan weer niet. De mannen zijn actief genoeg in de muziek om een drummer van vlees en bloed in te zetten. Mocht het toch een echte drummer zijn, dan is het drumgeluid wat blikkerig geproduceerd. Een laatste kritiekpunt is het over-the-top schreeuwend zingen. De bij rouwverwerking vrijkomende emoties kunnen vocaal echt wel op een andere manier worden uitgedrukt. De muziek zou het ten goede komen. Daar kwam Opeth na verloop van tijd ook achter. Dus bij een volgende release ...
Ondanks de kritiek zit er potentie in Funus. De drive en energie waarmee men op dit album speelt, zal zeker niet weg zijn na 'Adrift Alone'. Er zou dus weleens meer in het verschiet kunnen liggen. Ik wacht af. Harry de Vries (08-2016)

Personnel:
Ruben Vermeulen (guitar, vocals)
Kerem Aksoy (bass)
Guest:
Peter Haverkamp - acoustic lead guitar on track 4 'Adrift Alone'

Discography:
Funus (EP, 2010)
Rosefield Road (Single, 2012)
Adrift Alone (2016)

Wat een week ... CD

ANDERSON/STOLT  - Invention of Knowledge (2016)

Jon Anderson lijkt ...

... weer helemaal terug te zijn na ziekte, een rotgevoel na zijn schandalige verbanning uit Yes, stemproblemen en weinig opzienbarende escapades met o.a. Jean-Luc Ponty. Met de hulp van Flower King Roine Stolt is de man met de meest ikonische stem in de progressieve rock weer op de goede weg.
Natuurlijk zijn Jon's teksten nog steeds mierzoet, met goede bedoelingen naar mens, natuur en aarde, maar ik hoor dan toch liever de hardere verpakking van een aanklacht tegen het verzieken van de aardkloot zoals Neil Young dat op zijn nieuweling 'Earth' doet. Maar van Jon weten we dat nu eenmaal en hij kan bij mij een potje breken.

Stolt en Anderson laten in de vier hoofdstukken van in totaal negen paragrafen hoogstaande, gelaagde en soms complexe progressieve rock horen die even tijd moet krijgen maar uiteindelijk mooi in elkaar past. En beter is dan het gedrocht dat Yes twee jaar terug afleverde maar, hoe kan het ook anders, wel veel Yes-invloed bevat.
Met de hulp van niet alleen Stolt maar ook van o.a. Tom Brislin, Lalle Larsson, Jonas Reingold, Nad Sylvan en Daniel Gildenlöw heeft Anderson een nieuwe fase aan zijn imposante loopbaan toegevoegd die een katalysator lijkt te zijn voor meer, zoals de vorming van 'Anderson, Rabin, Wakeman'. Mooie hoes overigens. Harry de Vries (wat een week 25)

Wat een week ... CD

MJ12  - MJ12 (2016)

Percy Jones ...

... speelde o.a. met Steve Hackett, Brian Eno en Richard Barbieri maar kennen we vooral als bassist van Brand X waar hij van 1974 tot 1980 lid van was. De afgelopen jaren was hij solo actief en betrokken bij allerlei projecten zoals Bangtower.
Wat Jones met het fusionkwartet MJ12 laat horen - vernoemd naar een groep wetenschappers uit de jaren '40 die onderzoek deden naar UFO's - benadert in veel van de negen tracks het geluid van Brand X, alleen experimenteler met de nadruk op jazz. Zoals in 'Call 911' en 'Bad American Dream Pt.2'. Ook is er invloed van Weather Report zoals in de uitstekende tracks 'The Phantom Maracas' en 'Guns and Pussy'. Zijn basspel is nog steeds fenomenaal en bijzonder en de ondersteuning van zijn kompanen Stephen Moses (drums), Dave Phelps (guitars) en Chris Bacas (saxophone) is eveneens hoogstaand. Bijzondere vermelding verdient 'Magic Mist' en Magic Mist Reprise' met als basis een broeierig, ambient thema.
Prima album voor de liefhebbers van enigszins drukke jazz-rock. Dus niet voor de late zomeravond bij het kampvuur maar wel als ontlader na een werkdag die niet helemaal lekker liep. Harry de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

LUCIFER'S FRIEND - Live @ Sweden Rock 2015 (2016)

Bent u een liefhebber ...

... van strakke hardrock? In een live-uitvoering? Gezet in een prima geluid? Met een enthousiaste band die een geslaagde comeback maakt? En een uitzinnig publiek? Met een zanger, John Lawton, die rond de 70 is maar nog steeds een geweldige strot heeft? Met muzikanten die hun vak verstaan? Maakt de afschuwelijke hoes u niets uit, het gaat immers om de muziek? En vindt u het heerlijk als u al luisterend ongemerkt gaat meezingen zoals in 'Pray' en 'Fire and Rain'? Kortom, bent u fan van de band die als één van de grondleggers van de hardrock wordt gezien: Lucifer's Friend? Dan ga ik er niet veel woorden meer aan vuil maken en zeg ik: kopen dit album! Harry de Vries (wat een week 23)

Wat een week ... CD

RIVAL SONS - Hollow Bones (2016)

Dit in een prachtige hoes ...

... gestoken vijfde album 'Hollow Bones' van de Californische band Rival Sons siert al een aantal weken de laser van mijn CD. Want het betreft een indrukwekkend werkstuk.
Rival Sons lijkt mij geïnspireerd door Led Zeppelin, Deep Purple, Free en Uriah Heep en wat dichterbij in de tijd Faith No More. Daar zijn behoorlijk wat referenties van te vinden in de 9 tracks die dit album rijk is. In die zin laat dit viermansschap een retrogeluid horen. Maar het is agressiever en de produktie klinkt uiteraard eigentijdser. De bandleden staan, zoals hun voorbeelden, speltechnisch op een hoog niveau. Waarbij zanger Jay Buchanan een eervolle vermelding verdient: wat kan die man zingen! Uitschieters zijn het experimenteler part 2 van de titelsong, 'Tied Up' en het van Ike en Tine Turner bekende 'Black Coffee'. Ik hou niet van covers maar deze mag er zijn.
Opvallend is de afsluiter 'All That I Want'. Het is een vreemde eend in de bijt want een soort ingetogen Americana. Misschien om te laten horen dat men dat ook beheerst? Harry de Vries (wat een week 22)

Wat een week ... CD

RADIOHEAD - A Moon Shaped Pool (2016)

Een meesterwerk ...

... hebben de mannen van Radiohead afgeleverd, daarover twijfel ik geen minuut. Er zit geen sleet op Thom Yorke c.s. Sterker nog, ze groeien door naar een voor de meeste bands onhaalbaar niveau, gezet in een ijzersterke produktie.
'A Moon Shaped Pool' is inmiddels het negende studioalbum van de Engelsen. Natuurlijk beweegt de band in het bekende idioom van alternatieve rock met invloed van elektronische muziek en vleugjes jazz. Het lichte experiment dat er altijd al was is echter nu zwaarder aangezet en is verwerkt in en om pakkende melodielijnen zoals in het prachtige 'Daydreaming' en het huiveringwekkende 'Numbers'. Veel is georkestreerd zoals in opener 'Burning Witch', een geweldige binnenkomer die staat als een huis. Tussen de linies waart soms de geest van Syd Barrett en vaak de gelukkig nog levende geest van Robert Wyatt rond, hetgeen mij zeer aanspreekt.
Dit tiende album is wederom een meesterwerk. 'OK Computer' (1997), 'Kid A' (2000) en 'Amnesiac' (2001) waren dat voor mij ook. Een imponerende prestatie. Harry de Vries (wat een week 21)