Motorpsycho - The Tower (2017) 

Label: Psychobabble
Bandsite:
http://motorpsycho.no/
Running Time:
41:17 + 43:22
 

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(max. score)


Na het geweldige 'Here be Monsters' (2016) verliet drummer Kenneth Kapstad Motorpsycho om zich volledig toe te gaan leggen op de hardrockband Spidergawd. Door menig Psychonaut werd deze keuze met argwaan bekeken: zou men de 'klap' van het vertrek van deze eminente drummer kunnen opvangen? Een jaar na zijn vertrek brengt men het dubbelalbum 'The Tower' uit en alle angst blijkt ongegrond want de band heeft hun beste album ooit uitgebracht! Terwijl  'Trust Us' (1998) en 'The Death Defying Unicorn' (2012) al meesterwerken waren. Men blijkt een patent te hebben op het adequaat kunnen vervangen van drummers. Nu blijkt ook dat de nieuwe drummer Tomas Jarmyr een slagwerkstijl bezit die nodig is om de typische Motorpsycho-sound te kunnen vervolmaken en te verrijken
Hoewel Motorpsycho bekend staat als een psychedelische rockband, speelt de band sinds de oprichting in 1989 door Saether, Ryan en (ex)drummer Kjell Runar Jenssen een veelheid aan stijlen: rock, jazz, metal, folk, psychedelica, indie en americana. Onder het alter ego The International Tussler Society heeft men zelfs twee niet onverdienstelijke country & western albums uitgebracht.
'The Tower' is te omschrijven als een eigentijdse ode aan het beste wat de psychedelische progressieve muziek uit de 20e eeuw heeft voortgebracht via de herkenbare Motorpsycho sound waarin nooit sprake is van epigonisme. We horen referenties aan King Crimson (titeltrack), Pink Floyd ('A.S.F.E.') en aan Yes (de orgastische geluidsclimaxen van 'Ship of Fools' brengen de finale van 'The Gates of Delirium' (1974) in herinnering). En om 'minimal music' tonen heen gevlochten composities zoals Soft Machine dat ooit deed (o.a. 'A Pacific Sonata'). Mocht de suggestie ontstaan dat 'The Tower' slechts refereert aan de Britse progressieve muziek uit de vorige eeuw, dan is dat een misverstand. De bewondering voor de Amerikaanse (psychedelische) westcoast sound van de 60-ties en vroege 70-ties is eveneens hoorbaar zoals in de sfeervolle vocale harmonieën op de tweede schijf á la The Beach Boys, The Byrds en Crosby, Stills, Nash.
Motorpsycho heeft met 'The Tower' een waar kunstwerk afgeleverd dat, ondanks de retro invloeden, zeer eigentijds maar bovenal klinkt als Motorpsycho. De eigenzinnige referenties aan de groten van de vorige eeuw maken dat dit album door muziekliefhebbers binnen verschillende generaties zal worden gewaardeerd. Ik kijk vol verlangen uit naar de concerten die de band deze maand in Nederland zal geven. Een aantal tracks op dit album lijkt zich uitstekend te lenen voor de bekende live-exercities die gekenmerkt zijn door meeslepende en door merg en been gaande gitaarimprovisaties van Ryan, gelardeerd met oorverdovende 'noise' en andere psychedelische geluidseffecten, een vermogen waar de band patent op heeft. Henk Vermeulen (10-2018) 


Personnel: 
Bent Saether - bass, vocals 
Hans Magnus Ryan - guitars, vocals 
Tomas Jarmyr - drums 
With: Alain Johannes - vocals, guitars, flute 

Discography (studio albums): 
Lobotomizer (1991) 
Soothe (1992) 
Demon Box (1993) 
Timothy’s Monster (1994) 
Blissard (1996) 
Angels and Daemons at Play (1997) 
Trust Us (1998) 
Let Them Eat Cake (2000) 
Phanerothyme (2001) 
It's A Love Cult (2002) 
Black Hole/Blank Canvas (2006) 
Little Lucid Moments (2008) 
Child Of The Future (2009) 
Heavy Metal Fruit (2010) 
The Death Defying Unicorn (2012) 
Still Life with Eggplant (2013) 
Behind the Sun (2014) 
Here be Monsters (2016) 
The Tower (2017)

Wat een week ... CD

DAVID GILMOUR - Live at Pompeii (2017)

In alle opzichten  ...

 ... het predikaat 'Peak Experience' meer dan waard: visueel, muzikaal-technisch, geluidstechnisch en dan komen daar nog bij het spelplezier dat David Gilmour en zijn 10 koppige band op 'Live at Pompeii' laten horen en natuurlijk het sentiment: hij spreekt zelf over "the ghosts of the past" die rondwaren in het oude amfitheater. Dan heeft hij het natuurlijk niet alleen over de vroegere inwoners van de verwoeste stad maar ook over zijn Pink Floyd kompanen waarmee hij er ooit, zonder publiek, optrad in 1971.
Wat opvalt is dat er veel relatief jonge mensen in het publiek staan. Pink Floyd en Gilmour spreken ook hen nog steeds aan. De setlist van 21 tracks is een mix van Floyd tracks (o.a. 'Shine On ..', 'WYWH', 'C'Numb', 'High Hopes') en solowerk (o.a. 'In Any Tongue', 'Today'). En voor het eerst 'The Great Gig In The Sky' als eerbetoon aan Richard Wright.
De 'De Luxe Box' bevat een 2CD, 2Blu-Ray met o.a. tourdocumentaires, een mooi boekje, ansichtkaarten, een poster en een interview op papier. Een hebbeding dat er niet alleen prachtig uit ziet maar een weldadige muzikale inhoud heeft die zelfs de meest verstokte zuurpruim ("is dat allemaal nog wel nodig!") zal overtuigen. Harry de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... end


FRANK ZAPPA IN THEATER HET WENNEKERPAND



Met een theatrale vertelling ...


 ... mag ik as. zondag 24 september de bühne op. Na de succesvolle premiere begin dit jaar over Pink Floyd in de theaterreeks 'En toen was er ...' nu aandacht voor Frank Zappa. Met een vertelling, een verhaal over dit muzikale genie en zijn leven, maar het is ook mijn verhaal: hoe ik zijn muziek, maatschappijkritiek en de periode waarin dat zijn hoogtepunt kende heb ervaren. Daarna de concertfilm 'Roxy; The Movie' met een geweldig en pas verschenen optreden uit 1973. Met een beeld en geluid alsof u weer bij dat optreden bent. En dan is er ook nog een Zappa-quiz waarmee 250 euro te verdienen valt en een optreden van de tributeband FiftyII50. Aanvang 15 uur,Theater Wennekerpand, Vijgensteeg 1, Schiedam. Kaarten bestellen via www.theateraandeschie.nl

Harry de Vries (wat een week 31)



Wat een week ... CD

GOBLIN - Four of a Kind (2017)

De Renaissance ...

 ... is ook aan de deur van het Italiaanse Goblin niet voorbijgegaan. De band kende immers een aantal wedergeboorten en afsplitsingen maar is al weer enige jaren bijeen met oerleden Fabio Pignatelli, Massimo Morante, Agostino Marongolo en Maurizio Guarini. 'Four of a Kind' is, als ik het goed begrijp, via 'crowdfunding' tot stand gekomen. Jammer dat het tegenwoordig zo moet, mooi dat het zo dan toch kan.
Het album is wederom instrumentaal en straalt uit alsof de acht tracks vooral via improviseren op een thema ontstaan zijn. Dat levert mooie momenten op zoals in 'Uneven Times' en 'Mousse Roll' maar soms mis ik ook de kop, romp, staart en rode draad in de composities. Desalniettemin wordt er vakkundig gemusiceerd, zijn er prachtige partijen op toetsen en gitaar te horen en is de ritmesectie strak en gedegen. Het geheel is gestoken in een grappige hoes waarin de vier bijgeleverde speelkaarten, de vier azen, de bandleden representeren.
Al met al heeft Goblin bestaansrecht. Niet alleen vanuit hun mooie catalogus uit het verleden maar met dit album heeft men het huidige recht ook bewezen. Ook de live bonustrack 'Goblin' onderstreept dat. 'Four of a Kind' is tenslotte niet voor niets 'CD van de Week'. Iets meer structuur in de composities de volgende keer zou mij echter helpen. Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

SUFJAN STEVENS - Planetarium (2017)

Het zonnestelsel ...

 ... verbeeld in 17 tracks van in totaal 70 minuten. Met aandacht voor de planeten, kometen, zwarte gaten, eb en vloed, zon en maan en natuurlijk moeder aarde. Door de componisten en muzikanten Sufjan Stevens en Nico Muhly, drummer James McCalister en gitarist Bryce Dessner.
Het is uitkijken met predikaten als 'meesterwerk' maar het in imponerend art-work verpakte 'Planetarium' benadert deze loftuiting wel. Prachtig geproduceerd, met heerlijke dagdromerige zang van Stevens, soms om afstand te suggereren door een vocoder gehaald, sterke composities die het heelal dichterbij halen, electronica om het geheel te ondersteunen en her en der klassieke orkestrale passages. Het toetsenwerk van Stevens en Muhly is weliswaar niet prominent maar met zekere hand aanwezig. De tracks 'Sun', 'Tides' en 'Moon' bevinden zich zelfs in Klaus Schulze-achtige ambient regionen. Tijdens de sferische, astronomische reis schrik je als luisteraar ook af en toe op door assertieve rockpassages. En niet te vergeten de teksten die sterrenstof tot nadenken geven maar zeker ook de emotionele snaar raken.
Zeventig minuten is een hele zit. Maar dan heb je ook wat. In het tot nu toe magere progressieve jaar een hoogtepunt. Een meesterwerk? In ieder geval een 'Peak Experience'! Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

GYBE - Lift Your Skinny Fists ... (2000)

Vreemde band ...

... blijft het Godspeed You Black Emperor (GYBE) maar ook dit dubbelalbum 'Lift Your Skinny Fists Like Antennas in Heaven' mag er weer zijn. Mijn kennismaking verliep ooit via het in 2002 verschenen en briljante 'Yanqui U.X.O.', was hen wat uit het oog verloren maar liep nu tegen een voorganger van dat meesterwerk aan.
De band wordt vaak neergezet onder de noemer 'post rock' maar er zijn toch ook veel progressieve en psychedelische elementen waar te nemen. In ieder geval wil de band zelf ver af staan van alles wat 'mainstream' is. Dat is hen ook hier gelukt: experiment, ambient, erupties met stevige rock, filmische fragmenten die mij soms aan de muziek van John Zorn doen denken, het komt allemaal voorbij in de vier lange tracks (gemiddeld 20 minuten) waarbij 'Static' mij in alle vezels raakt. Mooi dat dit soort vreemde, complexe muziek emotioneel zo binnen kan komen.   
De band blijft obscuur. Wie er deel van uitmaken - er worden soms wat voornamen genoemd, de bandfoto's zijn doorgaans vaag, live stelt men zich niet voor - houdt men angstvallig verborgen, al doemen soms de namen van Elfrim Menuck en Mike Moya op. Maar wat maakt het uit, het is de muziek die telt en die is intrigerend. Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

FOCUS - Hocus Pocus Box (2017)

Een deel ...

... van de met 13 CD's gevulde 'Hocus Pocus Box' had ik uiteraard al. Focus was altijd een favoriet. Maar een ander deel toch ook niet zoals de albums 'Focus Con Proby' en 'Jan Akkerman & Thijs van Leer - Focus', het album dat de zeer kortdurende comeback van dit duo in 1985 markeerde.  
Focus is een bijzondere band die vanaf 1969 een uniek, eigen geluid liet horen op de klassiekers 'Focus II Moving Waves', 'Focus III', 'Live At The Rainbow' en 'Hamburger Concerto'. Er is in mijn oren geen band die zo klinkt. Progressieve rock waarin altijd klassieke elementen zijn verwerkt en de toetsen en dwarsfluit van Van Leer (en zijn jodelen ...) en het gitaarspel van Akkerman domineren. In deze box ook van het unieke geluid afwijkende albums als 'Mother Focus', dat een gladder Amerikaans geluid liet horen, en 'Ship of Memories'. En natuurlijk ontbreekt het sterke 'Focus X' (2012) niet met de briljante gitarist Menno Gootjes. De band bestaat immers nog steeds en is mateloos populair in delen van Europa maar ook in Zuid-Amerika. 
Voor hen die alles van Focus bezitten is deze box wellicht overbodig (al is het wel een hebbedingetje). Er is immers geen sprake van remastering. Voor hen die nog niet het gehele oeuvre bezitten een goedkope kans om de CD-kast te completeren. Harry de Vries (wat een week 27)

Amplifier -
Trippin' With Dr. Faustus (2017) 


Label: Rockosmos
Bandsite:
http://www.amplifiertheband.com/
Running Time: 59:22
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


In 2011 bracht de Britse band Amplifier het dubbelalbum 'The Octopus' uit, een meesterwerk dat als een nieuw ijkpunt in de wereld van de psychedelische rock kon worden beschouwd. Daarna verschenen nog 'Echo Street' (2013) en 'Mystoria' (2014) twee albums die, ondanks redelijke verkoopcijfers, beduidend minder spannend waren. Het was vooral het vertrek van basgitarist Neil Mahony waarvoor een prijs betaald moest worden. De eigenzinnig gespeelde, loodzware baslijnen van Mahony vormden het fundament waarop de psychedelische gitaarklanken en sfeervolle stem van bandleider Sel Balamir en het fantastische drumwerk van Matt Brobin de chemie konden vormen. Bovendien misten de composities van beide albums de broodnodige afwisseling en atmosferische psychedelica van hun voorganger waardoor zij saaie doorsnee (hard)rock albums werden.
Hoe anders is dat bij
het zesde album 'Trippin’ with Dr. Faustus'. Het speelplezier en de avontuurlijkheid van 'The Octopus' zijn helemaal terug! Het lijkt wel alsof bassist Alex Redhead, de opvolger van Mahoney, en drummer Matt Brobin eindelijk de formule hebben gevonden voor het fundament waarop de zang en gitaarakkoorden en psychedelische pedaaleffecten van Balamir tot zijn recht kunnen komen. Ook de composities zijn weer spannend en afwisselend. Luister naar het ruim acht minuten durende 'Freakzone', dat vanwege de intelligente afwisseling indruk maakt als een mini-opera en waarbij de krachtige samenwerking tussen beide ritmesectieleden onmiddellijk voelbaar is!
Over afwisseling gesproken: naast de bekende, veelal snoeiharde klanken die Amplifiers naam eer aan doen, kunnen we dit keer ook genieten van een Simon and Garfunkel achtige ballad ('Anubis'). Een verrassend rustpunt tussen het steviger werk dat we van deze band toch in de eerste plaats verwachten. De onheilspellende, zwaar psychedelische afsluiter 'Old Blue Eyes', vormt daarvan wellicht het prototype. Liefhebbers van de wat hardere psychedelica zoals bijvoorbeeld Opeth, Tool en Rush die vertolken en de intelligente psychedelica van Motorpsycho zullen genieten van dit album! Henk Vermeulen (08-2017)


Discography: 
Amplifier (2004)
Insider (2006) 

The Octopus (2010)
Echostreet (2013)

Mystoria (2014)
Trippin' with Dr. Faustus (2017)  


Personnel:
Sel Balamir - guitar, vocals 
Steve Durose - guitar, vocals 
Alex Redhead - bass, vocals 
Matt Brobin - drums