Alan Simon - Excalibur IV (2017) 

Label: Babaika Productions
Bandsite:
http://www.alansimononline.com/eng.html
Running Time: 
72:54
 

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


'Excalibur IV: The Dark Age of the Dragon' is de opvolger van de gelijknamige trilogie. De vorige delen zagen het levenslicht tussen 1999 en 2012. Alan Simon is een Franse folkrock componist die vooral geassocieerd wordt met Bretons-Keltische folk met thema's uit de Keltische geschiedenis en mythologie. En houdt het gedachtengoed van de Bretonse grootheid Alan Stivell, die overigens participeert in dit album, in ere.
Projecten van Simon zijn vaak grootschalige bombastische rock opera’s. In dat opzicht zou hij de equivalent van Arjan Lucassen (o.a. Ayreon) kunnen zijn. Simon werkt in elk project samen met gevestigde namen o.a. Alan Parsons, John Wetton, Jon Anderson, Justin Hayward en Maddy Prior. Zo horen we op 'Excalibur IV' o.a. prachtig saxofoongeluid van John Helliwell (Supertramp), de tedere Keltische vocalen van Maire Brennan en Alan Stivell, de theatrale stemmen van John Sadler (Saga) en Bernie Shaw (Uriah Heep) en het krachtige doch gevoelige stemgeluid van Sonja Kristina (Curved Air). En bovenal de herkenbare gitaarexercities van Martin Barre (Jethro Tull).
Elk album van het Excalibur kwartet bevat een concept binnen de mythologie van het Magische Zwaard van Pendragon, de vader van Koning Arthur. Zo ook ‘The Dark Age of the Dragon’. De folkrock liefhebber die bombast niet schuwt zal genieten van dit Keltische rockopera geweld. Maar ook voor de Kelt-rockliefhebber die wars is van bombast biedt dit album luistergenot omdat er genoeg keltische songs op staan zonder theatrale aspecten. De liefhebber van Keltische rock die geen zin heeft om zijn CD speler te programmeren kan echter beter deel 2 van het kwartet opzetten: 'Excalibur II: The Celtic Ring' (2007). Dat album bevat louter Kelt-rock pareltjes zonder theatrale aspecten en in de geest van Alan Stivell, de koning van dit genre. Henk Vermeulen (12-2017)


Personnel: 
John Helliwell - saxophone 
Martin Barre - electric guitars, mandolin 
Paolo Bardini - electric guitars 
Basile Leroux - electric guitars 
Massimo Palermo - bass 
Jesse Siebenberg - bass, drums, electric guitars, backing vocals 
Guido Carli - drums 
Claudio Fossati - drums 
Marco Fadda - percussion 
Marco Canepa - keyboards and programming 
Basile Leroux- acoustic guitars 
Paolo Ballardini - acoustic guitars 
Alan Simon - acoustic guitars. Guimbarde, harmonica, backing vocals 
Paolo Ballardini - mandolin 
Konan Mevel - merlin whistle and red pipe 
Louis Marie Seveno - violon and Rebec 
Alan Stivell - vocals and celtic harp 
Siobhan Owen - celtic harp, backing vocals
Daniella Piras - flute 
Maire Brennan - backing vocals 
Roberto Tiranti - backing vocals
& The Bohemian Symphony Orchestra Prague


Discography: 
Le Petit Arthur (1994) 
Les Enfants du Futur (1996) 
Excalibur I, La Légende des Celtes (1999) 
Excalibur, Le Concert Mythique (live, 1999) (2000) 
GAIA (2003) 
Excalibur II, L'Anneau des Celtes (2007) 
Anne de Bretagne (2009) 
Live "Anne de Bretagne au chateau des ducs" (2010) 
Excalibur III, The Origins (2012) 
Excalibur IV, Dark Age of the Dragon (2017)

Wat een week ... CD

CAIRO -  $@Y (2017)

Eigentijdse progrock ...

 ... dat laat de Engelse band Cairo - niet te verwarren met hun niet meer bestaande jaren '90 naamgenoot - onder de bezielende leiding van Rob Cottingham (o.a. Touchstone) horen op hun debuut. En hoe, een waar topalbum.
Het in een geweldige productie gehulde '$@Y' beweegt zich in de contreien van Anathema, met vleugjes Rush, Genesis en Ayreon maar laat vooral een eigen gezicht zien. Waaruit bestaat dat dan? Lastig te zeggen, het is het geluid, de electronica, de zang van Cottingham en van zangeres Lisa Driscoll, de composities, de speltechnische vaardigheid van het vijftal, de dynamiek. In ieder geval klinkt het fris, het tintelt, het visualiseert, het zet aan tot nog een keer beluisteren en nog een keer en nog een keer. 
Dertien kakelverse, sterke composities, melodieus, fel, dan weer fragiel met als uitschieters 'Shadow's Return' en 'Nothing to Prove', ook in de reprise. Het commerciëler  'Katrina' is een cesuur want daarna neemt men wat gas terug in de briljante tracks 'Random Acts of Kindness Part 1' en het emotievolle 'Back From The Wilderness'. Niet voor niets is het niemand minder dan Steve Hackett die band en album aanprijst. En terecht. '$@Y' eindigt zonder twijfel hoog in de eindejaarslijst. Harry de Vries (wat een week 36)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Dave Kerzner - Static (2017)

Label  Dave Kerzner
Score  3 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    

Het meesterschap
ligt in de dosering, in 'de kunst van het weglaten'. Die competentie beheerst Dave Kerzner (Sound of Contact) op het conceptalbum 'Static' slechts zelden. Met o.a. Nick D'Virgilio, Colin Edwin, Durga McBroom en Steve Hackett (geweldige solo in 'Dirty Soap Box'), verzandt Kerzner regelmatig in volledig 'over the top' prog, met als ultieme, diffuse geluidsmuur 'The Truth Behind'. Nu is dat ook een verbeelding van onze hectische maatschappij maar een paar tandjes minder (productioneel, muzikaal en qua lengte) was nodig geweest. Hij zegt zelf dat de combi van "nieuwe prog met retro prog" hem aanstaat. Ik hoor echter weinig nieuws. Is er dan niets te genieten? Ja hoor er zijn sterke momenten in 'Hypocrites', virtuose soli op de keyboards en prima melodische lijnen. Maar het is allemaal veel, meer dan 'veel' dus 'teveel'.   


Keith Emerson Plays Emerson (2002/2017)

Label Cherry Red Records 
Score 4 (out of 5 JoJo's)



 

Nog steeds kan ik niet wennen aan het idee dat Keith Emerson en Greg Lake er niet meer zijn. Gelukkig leeft hun muziek voort. Nu via de remaster van 'Emerson Plays Emerson'. Het is een allegaartje - met klassieke composities voor piano, filmmuziek, jazzy stukken, covers. ragtime, boogie woogie en pastorale, bijna ambient muziek - maar het geeft nogmaals een mooi inkijkje in wat deze gigant allemaal kon op de keyboards. Een voorbeeld voor velen. Dit soort uitgaven zijn geen veeldraaiers. Het zijn voor de fans stukjes die de puzzel 'Emerson' compleet maken. Het stelt het beeld van deze artiest nog scherper.

WRS - Lighthouse (2017)
 

Label Moonjune Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)



Voorganger 'The Stonehouse'
(2017) van Wingfield, Reuter, Sirkis beviel mij wel. Dat geldt, in iets mindere mate, ook voor 'Lighthouse' (mooie hoes!). De geïmproviseerde jazz-rock met fragmentjes late King Crimson, is dreigend, spannend en onverwacht. De touch-guitar van Reuter doet de keyboards vergeten. Luister maar eens naar de sterke opener 'Zinc'. Toch enige kritiek. Meer rustpunten zouden welkom zijn binnen het vermoeiende geheel van 7 tracks die soms ook nog bijna een kwartier duren. En als muzikant moet je ook tijdig een punt durven zetten achter de improvisaties. 'Magnetic' begint namelijk sterk maar ontspoort gaandeweg volledig en loopt uit in een 'over-the-top' kakafonie waarin ik de weg geheel kwijt ben. Improviseren is ook doseren heren! Goed maar toch iets minder dan het debuut. 

Wat een week ... CD

SIMON PHILLIPS - Protocol 4 (2017)

Veelgevraagd sessiedrummer ...

 ... soms wat langer in een band zoals bij Toto en op gezette tijden roert Simon Phillips zich ook via het uitbrengen van soloalbums. Dit is nummer 4 in de serie 'Protocol' al kan Protocol ook worden gezien als een band, nu bestaande uit Greg Howe (gitaar), Ernest Tibbs (bas) en Dennis Hamm (keyboards).
Er komt wat de huiskamer in zeg als 'Protocol 4'
onder de laser ligt. In een ruimtelijke productie waarbij iedere partij goed in de mix staat, laten deze vier giganten hun kwaliteiten optima forma horen. Natuurlijk, het is 'muzikantenmuziek' met veel solo's en tegen elkaar inspelen. De 9 tracks zitten echter ijzersterk in elkaar. Het is jazz-rock, vooruit fusion, waarbij associaties met Allan Holdsworth, Weather Report en Brand X opduiken. In 'Interlude' en 'Phantom Voyage' neemt men gas terug en dan drijven er ook wat 'world music' ingrediënten in de jazz-rocksaus.
Simon Phillips laat horen nog steeds een toonaangevende drummer te zijn die alle facetten van het vak beheerst. Wat wil je als je ziet waarmee hij samen speelde al die decennia. 'Protocol 4' is een ijzersterk instrumentaal album, een 'Peak Experience' waard, dat nog vaak zal worden opgezet. Harry de Vries (wat een week 36)

Focus - The Family Album (2017) 

Label: In and Out of Focus Records
Bandsite:
www.focustheband.com
Running Time: 

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Doorgaans ben ik geen voorstander van tussendoortjes met 'outtakes', 'first takes', experimenten en alternatieve uitvoeringen. Het resulteert vaak in een rommelig geheel en niet zelden bekruipt mij het gevoel "je hebt ooit niet voor niets besloten het op de plank te laten liggen". Al deze bezwaren gelden niet voor het uitstekende 'The Family Album' van Focus, de band die ook internationaal nog steeds razend populair is. Een dubbelaar die nieuwsgierigheid opwekt naar het binnenkort te verschijnen 'Focus XI'. Dat zal ook de bedoeling zijn.
Het album introduceert de nieuwe bassist Udo Pannekeet die Bobby Jacobs na 15 jaar vervangt. Naast oudgedienden Van Leer en Van der Linden bestaat Focus uit de geweldige gitarist Menno Gootjes, die al eerder voor de band speelde en na een onderbreking inmiddels ook alweer een jaar of zes terug is. Wat ik zo goed vind aan het geluid van Gootjes is dat je hoort dat hij een brede achtergrond heeft. Hij speelde (death-)metal,
rockabilly, hard rock, jazz en heeft zelfs een achtergrond in de klassieke hoek (o.a. te horen op de prachtige door Bach geïnspireerde compositie van zijn hand 'Two-part Interventions'). Al deze invloeden vind je terug in zijn spel binnen de wat hij noemt "regressieve rock" van Focus. En rocken kan hij zoals in het door Van Leer geschreven 'Song for Eva' waarin Gootjes van begin tot eind, tijdens de sessies voor Focus X, virtuoos soleert.
Op de twintig in verschillende landen opgenomen tracks krijgt ieder zijn kansen met eigen composities. Van Leer met mooie, klassiek getinte stukken op dwarsfluit ('Nature is our Friend' en 'Let us Wander'), Van der Linden met zijn 'drum poetry' ('Riverdance' en 'Spiritual Swung'), Pannekeet met zijn (fretless)bas ('Song for Yaminah' en 'Anaya') en Gootjes dus in 'Two-part Interventions' en 'Hazel'. Alle andere tracks zijn van Swung (improviserende sound checks voordat Van Leer verschijnt) of Focus-tracks. Vooral de spannende jamsessies uit Sao Paolo 'Mosh Blues' en 'The Fifth Man' bevallen mij zeer. Ook 'Five Fourth' behoort daartoe waarbij Van Leer de uitgeschreven partijen aan zijn kompanen gaf die het bij eerste lezing moesten spelen. De eerste take was zo goed dat het, terecht, op 'The Family Album' is opgenomen. 

Zoals ik al schreef  is het album ook een opmaat naar 'Focus XI'. Des te interessanter en opvallender is de compositie 'Clair-Obscur' die een inkijkje geeft in de sessies voor dat nieuwe album. Een ingetogen maar sterke compositie met een heerlijk tegen elkaar inspelende gitaar en bas die ondersteunend worden door de piano van Van Leer, alles in een jazzy maar toch typische Focussfeer. Dat belooft veel.
'The Family Album' is compositorisch en spel- en produktietechnisch van hoge kwaliteit, is zorgvuldig samengesteld en uitstekend verzorgd met o.a. wederom een hoes van Roger Dean. Reikhalzend kijk ik dan ook uit naar 'Focus XI'. De nieuwsgierigheid is namelijk meer dan gewekt, dat doel heeft 'The Family Album' ook gerealiseerd. Harry de Vries (11-2017)

Personnel:
Thijs van Leer - lead vocals, flute, Hammond Organ, piano, vocoder

Pierre van der Linden - drums, percussion
Menno Gootjes - electric and acoustic guitars
Udo Pannekeet - bass, fretless bass, drum programming
Bobby Jacobs - bass

Jo de Roeck - lead vocal on 'Fine Without You'
Ivan Lins - lead vocal on 'Santa Teresa'.
 

Discography (selection): 
In And Out Of Focus (1970)
Moving Waves (1971)  
Focus III (1972)  
Focus At The Rainbow (1973) 
Hamburger Concerto (1974)
 

Mother Focus (1975)  
Ship Of Memories (1976)  
Focus Con Proby (1977)  
Focus 8 (2003)  
Live At The BBC (2004)  
Focus 9 / New Skin (2006)  
Focus x (2012)
The Family Album (2017)

Wat een week ... CD

ROBERT PLANT - Carry Fire (2017)

Stilstand is achteruitgang ...

 ... is ook de mening van Robert Plant. Zo zingt hij in 'New World' "escape the old world, embrace the new world". Wil Jimmy Page een hereniging van Led Zeppelin, Plant bewandelt liever andere, nieuwe wegen. Met zijn Sensational SpeceShifters, zoals op het sterke 'Lullaby .. and the Ceaseless Roar' (2014), en ook nu weer op 'Carry Fire'.
Zijn terugkeer naar de 'countryside' van Wales, waar in de jaren '70 ook songs van Led Zeppelin werden gecomponeerd, heeft de folkinvloed in zijn muziek vergroot. Dat was nog wat meer op het vorige album te horen maar ook hier, vermengd met rock, jazzy akkoorden, dromerige klanken en licht experiment ('Keep It Hid') vooral door toetsenist John Baggott. Tien sterke songs met als uitschieters 'The May Queen', het prachtige 'Season's Song', het broeierige 'A Way With Words' en het Oosterse titelnummer. Eén zwakke song: de onnodige herbewerking van 'Bluebirds Over The Mountain' in samenzang met Chrissie Hynde.
Getooid in een mooie hoes met een foto van Robert Plant met een lichtval alsof Rembrandt zichzelf geschilderd heeft, toont 'Carry Fire' de inspiratie en creativiteit die Plant nog steeds volop heeft, geholpen door de frisse kijk op muziek van zijn relatief jonge kompanen. Kom op Jimmy, sla ook eens links- of rechtsaf! Harry de Vries (wat een week 35)

John Wetton - Akustika I & II (2017) 

Label: Primary Purpose/Cherry Red Records
Bandsite:
http://www.johnwetton.com/
Running time:
115:51
 

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


De afgelopen jaren is de markt overspoeld met verzamelalbums en liveregistraties van John Wetton. Kwalitatief niet altijd even goed en vaak met songdoublures, soms zelfs op hetzelfde album. Dat is nu deels ook het geval maar het niveau op 'Akustika/Akustika II' is hoog. Het kan ook zijn dat de ontijdige dood van 'de stem van de prog' begin dit jaar mij anders naar deze dubbelaar doet luisteren. Hoe dan ook, het gebodene is prima te verteren en bestaat uit een remaster van 'Akustika' uit 1996 en een nog niet eerder verschenen concert uit 2005. Door John nog vlak voor zijn overlijden geselecteerd.
John Wetton treedt op beide schijven in zijn eentje op, gewapend met gitaar en keyboards en soms een voorgeprogrammeerde partij. Gitaar spelen en tegelijkertijd keyboards lijkt mij namelijk onmogelijk. Wetton alleen op het toneel heeft ook iets tragisch: of is het 'alleen' maar niet 'eenzaam' zonder band?
Schijf 1 bevalt mij het best, toe te schrijven aan het zuivere en hardere geluid, en bevat 12 tracks opgenomen in Amerika in 1995. Wetton is uitstekend bij stem,
zingt assertief maar schakelt met gemak naar fragiele ingetogenheid, speelt sterk gitaar en er zijn prachtige toetspartijen te horen. De uitvoeringen en min of meer in elkaar overlopende tracks '30 Years', 'Only Time Will Tell' en 'Book of Saturday' zijn prachtig. Maar ook 'Rendez Vous 6:02' is een uitschieter. 
Ook de tweede schijf met 15 tracks kent zijn hoogtepunten. Het geluid is wat minder gepolijst en iets te zacht, maar daar is uiteraard wat aan te doen. Met indrukwekkende uitvoeringen van o.a. 'Emma', 'Starless' en 'The Nightwatch'. Een tweede keer de lofzang 'Voice of America' had voor mij niet gehoeven. Maar de doublures 'Book of Saturday' en 'Rendez-vous 6:02' bijvoorbeeld weer wel. Wetton lijkt 10 jaar later iets meer moeite te hebben met het hoog maar de vocale kwaliteit ligt bij Wetton op dat moment nog steeds veel hoger dan bij veel hedendaagse zangers in het proggenre.
'Akustika-Akustika II' is een prachtig album, een terechte hommage aan een ikoon uit de progressieve muziek, die ons veel te vroeg verliet maar ons 'opzadelde' met een zaligmakende en ongeëvenaarde nalatenschap vanuit King Crimson, UK, Asia, Icon en zijn solowerk. Thanks John! Harry de Vries (10-2017)

Personnel: 
John Wetton - guitars, keyboards, vocals

Discography (solo, studioalbums): 
Caught In The Crossfire (1980)
Jacknife (1991)
Voice Mail (1994)
Battle Lines (1994)
Chasing the Dragon (1995)
Arkangel (1998)
Nomansland (1999)
Sinister (2001)
Rock of Faith (2003)

One Way Or Another (2003)
Amata (2004) 
Agenda (2006)

Wat een week ... CD

GARCIAPHONE - Dreameater (2017)

Geboren uit boosheid ...

 ... maar verstild uitgewerkt met hoop op de toekomst. Dat doet Garciaphone, dit keer slechts bestaande uit de Fransman Olivier Perez, op 'Dreameater'. Perez die op andere albums, zoals op Constancia uit 2013, ook met een band werkte.
Perez was zo teleurgesteld in de wereld - o.a. door de terreur, ook in zijn eigen land - en in de muziekbusiness dat hij letterlijk geen dromen meer had. Zijn dromen waren opgegeten door de belabberde context. Zijn plan was een agressief album te maken maar al componerende kwam hij er achter dat een verstilde uitwerking van de 10 sterke tracks beter was om zijn boosheid los te laten. Hoewel de tracks klein zijn gehouden gebeurt er veel. Wat op het eerste gehoor 'folky songwritermuziek' lijkt is gelardeerd met inventieve loopjes op gitaar en piano, onverwachte 'breaks' en drums die een melodie lijken te spelen, waardoor de muziek de 'progressieve' toets krijgt waar de bezoekers van AFTERglow zo van houden. Bovenal is 'Dreameater' verpakt in een prachtig, helder geluid.
'Don't Let It Die Like This', 'Heirmet', 'I'll Be A Riddle' en 'Dusk' zijn mijn favorieten maar het album kent geen zwakke punten. Perez, die in smetteloos Engels zingt, verdient als Garciaphone aandacht. De muziek is te mooi en te spannend om links te laten liggen. En ten slotte .. het verhaal kent een goed einde: zijn dromen zijn 's nachts ook weer terug! Harry de Vries (wat een week 34)